Certyfikat zameldowania w Norwegii nie jest tym samym, co certyfikat rezydencji podatkowej. Posiadanie tych dokumentów nie gwarantuje też braku konieczności składania zeznania podatkowego w Polsce.
Posiadanie certyfikatu zameldowania w Norwegii bądź certyfikatu rezydencji podatkowej nie przesądza o tym, czy dana osoba posiada obowiązek złożenia w Polsce zeznania podatkowego.
Podczas rozstrzygania, czy podlega się temu obowiązkowi, czy nie, liczy się bowiem całościowa sytuacja podatnika, w tym czy posiada w Polsce centrum interesów życiowych (na przykład żonę, firmę, dochody) oraz ile czasu w roku spędza faktycznie w obu krajach.
Wyjaśniamy, czym są oba dokumenty i w jaki sposób się różnią.
Certyfikat zameldowania
Certyfikat zameldowania w Norwegii nazywa się bostedattest. Jest wydawany przez Folkeregisteret. Ten urząd jest częścią urzędu skarbowego. Certyfikat zameldowania zaświadcza, gdzie mieszka i od jak dawna dana osoba mieszka w Norwegii. W przypadku członków rodzin mieszkających pod tym samym adresem, zaświadcza też z kim mieszka dana osoba.
Jest wysyłany w formie papierowej na adres pocztowy podatnika, jaki zarejestrowano w systemie. Otrzymuje się go zwykle w okresie od dwóch tygodni do sześciu tygodni od czasu zamówienia.
Certyfikatu nie mogą zamówić osoby posiadające numer tymczasowy, czyli D-nummer.
Certyfikat rezydencji podatkowej
Certyfikat rezydencji podatkowej w Norwegii nazywa się bekreftelse på skattemessig bosted for privatpersoner (angielski termin to: Certificate of Residence).
We wniosku o certyfikat rezydencji podatkowej w Norwegii petent zaznacza między innymi na potrzeby jakiego kraju ma być wystawione zaświadczenie, do jakiego celu jest przeznaczone i jakiego okresu podatkowego ma ono dotyczyć. Dokument ten często przydaje się na potrzeby zagranicznych urzędów, na przykład polskiego ZUS.